2012/01/27

ඔබ හඬන දවසේ දී

සිසිරයේ හිම තලා අද්දරින්
වසන්තයෙ මුහුණ අර! එබි එබී
රිදී හසරැල් ඉරක් අඳිනවා
කඳුළු බිඳුවක් තව ම
මෙ තැන තනි රකිනවා
ඔව්! ඔබේ නමට එය තිබෙනවා

සීන් සිරිපොද නඟන
ගීතයෙක වෙලී ආ
ඔබේ හඬ සීනයේ රැඳෙනවා
රාත්‍රිය පුරා රැව් නැඟෙනවා
රන් එළිය සසල වන
තාරකා ඇසින් ඔබ
ඉහළ ආකාසයේ
නපුරු බැල්මෙන් මදෙස බලනවා
සැනෙන් මම බිම බලා ගන්නවා

ළයේ තෙත් සීරාව
මතින් දළු ලා නැඟෙන
රෝමියා පැල අතර
මුදු ඇඟිලි තුඬක උණුසුම
විටෙක දැනෙනවා
එහෙත් ඔබ නොවන වග හැඟෙනවා
සිහිනයෙන් වුව ද මට හැඟෙනවා
ඇත්තම යි දෑස් අග තෙමෙනවා
සිහින සිතුවම් පෙඟී වැටෙනවා

කඳුළු මතුවනු නොදී දෑතින් ම වසාගෙන
වෑයමෙන් පෙති මුදන සුදු සිනා මල් කැකුළ
මුසාවක් බව ඔබත් දන්නවා
මා මෙන් ම දන්නවා

සුසුම් සුළඟින් පවා සසල වන
මල් පියල්ලක් රැගෙන
නිය තුඬින් පෙළන විට
රිදෙන බව ඔබ හොඳින් දන්නවා
මා මෙන් ම දන්නවා
එහෙත් ඔබ නොදත් බව කියනවා
සුවඳ විඳ විඳ ම පෙති මඬිනවා

සැහැසියක යැයි ඔබට
දොස් තබන්නට විටෙක
මගේ දිව නිතැතින් ම නැමෙනවා
ඉන් ඔබට රිදෙන වග දන්නවා
ඉතින් මම නොකියා ම ඉන්නවා

ලෝකයේ ඒ කොනින් මේ කොණට
සොයා ඉගිලී ගොසින් දස'නුදිස
දෙපාරක් පිපෙන එක මලක් මා
සොයා එන්නැයි ඔබට කියනවා
බැහැ! ඔබට බැරි වගත් දන්නවා
ඔබ නොදත් නමුදු මා දන්නවා

සිසිරයේ කටුක සීතල අඳුර නිමා වී
වසන්තය කෙළිදෙලෙන් ඇස් අරින කාලයට
ඔබත් ඒ ඇත්ත දැන ගන්නවා
ඔව්! ඔබත් හොඳින් දැන ගන්නවා

පමා වූ ප්‍රේමයක
මියෙන උණුහුම ඇඟට දැනෙන කොට
වසන්තය ඇස් පියා ගන්නවා
අන්න එදිනට ඔබත් හඬනවා!

(1989)

පිය සමර

සේපාලිකා පඳුර මල් පුදන්නේ කාට?
මලින් පාවඩ එලා තිබුණා
පාන් පැල අඳුරු වී එළි නිවාගෙන දුකට
සොවින් වාවනු බැරිව හඬනා
සංසාර ගිරි දඹේ පියවරෙන් පියවරට
වෙහෙස වී ඉතින් හති වැටුණා
ඒ වගක් නොකියාම මඳ මඳව හිනැහෙමින්
පියාණෙනි නුඹ මෙතැන නිදනා

කිරිබතක් කවන්නට දරුමුණුබුරන් හැමට
ගමට එන්නැයි ලියා තිබුණා
අවුරුද්දෙ ගෙට එන්ට, පා පියුම් වැඳ ගන්ට
එරබදු මලූත් බලා සිටියා

තව්තිසාවෙන් ඇවිත් රහසේම සුර සෙනඟ
දැන් ඉතින් යමු කියූ සැනිනා
බෑ කියන්නද කෝම ඉතින් යන්නට වුණා
ගහ කොලද ඉකි ගසා හඬනා

නොඅසාම දායාද, ජීවිතය දුන් නුඹට
සමුදෙන්ටවත් වරම් නොතියා
රහසේම ගිය දවස වෑවෙනු කෙසේ කඳුළ
පර මලේ පෙති උඩට වැටුණා

2012/01/26

හන්තානෙන් පිට මං වී යන්නට

ඉතින් අවසර දමා යන්නට
හන්තාන කුමරී
නුඹේ නලලත සිඹිනු හැකි නම්
සරා සඳවත වී
කැදලි හැර යන විහඟ නෙතු අග
විතරම ද දුක මේ?
වසන්තය හෙට ඒවි තනියට
රැගෙන නව කව් ගී

කඳුළු දිය බැඳ සීන වපුරා
තක්සලා හෙවණේ
කිරිවදින තුරු ගැයූ සීපද
කුරුලු තුඬ ගොලු වී
වප් මඟුල් සිරි නිමාවේ දැන්
කැදැල්ලෙන් ඉගිලී
කොහොම යන්න ද? ඒත් යන්ට ම
වෙයි ඉතින් වෙන් වී

ඇහැල තුරු පෙළ මල් වරන විට
පයට පියවිලි දී
විඩාබර නෙත් පෙඟෙයි පෙර දින
මතක රොන් තැවරී
දයාබර මල් පොකුර ගිලිහී
දසත විසිරෙද්දී
අවසර යි නටුවෙන් හැලෙන්නට
කැකුළකට ඉඩ දී


(2000 ජනවාරි)

ඔබේ ගීයයි මේ

ඔබට ඇසෙනවද
මා හදේ ඔබ ලියූ
ගීතිකාවයි මේ

නොමළ සිතිවිලි - විජල කතරේ
ඇහිඳ එකිනෙක - මතක කැබිලිති
පෙල ගැසූ
ඔබේ ගීයයි මේ

ඔබේ සියුමැලි - ඇඟිලි අතරේ
තැලී මිරිකුණු - මහද පුපුරා
ගලා ආ
ඔබේ ගීයයි මේ